VOLGENS HET (SPOOR)BOEKJE

fietseric

Ben je fietstechnicus en sta je in de vroege ochtend met je bek vol tanden in een donkere steeg.
Ik was klaar voor vetrek naar de Amsterdamse fietsenwinkel. Accu opgeladen, fietskleding aan, fietshelm op, handschoenen aan, de poort op slot en hop, op de fiets. Bij de eerste pedaalslag viel me op dat mijn aluminium ros zwaarder op gang kwam dan normaal. Ik keek omlaag.
“Fuck..” Siste ik. Een lekke achterband. En dat met een Schwalbe Anti-lekband. Voor een fietsenmaker geen probleem natuurlijk, ware het niet dat mijn schuur een rotzooi is en voordat ik die leeg zou hebben geruimd, zou ik zeker een half uur verder zijn voordat de fiets in de takels zou hangen. Een e-bike met volle fietstassen en een display op het stuur zet je nou eenmaal niet even op zijn kop om een bandje te plakken.

Met de trein dan maar. Denkbeeldige donkere wolken pakten zich samen boven mijn hoofd. Ik ben banger voor het openbaar vervoer dan voor spinnen. Maar, om toch zo snel mogelijk op het werk te arriveren zat er toch niets anders op.
Fietshelm weer af, fietskleding weer uit, want compleet voor joker in die trein gaan staan ging me echt te ver. Omkleden dus en in looppas naar het station. Onderweg speelden de doemverhalen van bekenden over de NS door mijn hoofd. Volle treinen, vertraging, gladde sporen, vierkante wielen, noem ze maar op. Moest ik op het station mijn collega maar even appen dat ik zeker een half uur te laat zou komen?

De trein arriveerde geheel volgens schema. Ik kon gewoon zitten en ruim binnen een half uur stond ik op het perron van het centraal station in Amsterdam. Ik liep naar buiten en daar stond lijn 1 van het GVB al klaar ik sprong er in, ging zitten en de tram vertrok. Leuk, die reeds feestelijk verlichte binnenstad.
Om een lang verhaal kort te maken, ondanks dat ik een half uur later als normaal mijn woonplaats verliet, stond ik twintig minuten te vroeg voor de deur van de fietsenwinkel. Ik bleef echter een beetje sceptisch over de terugreis. Tot mijn stomme verbazing verliep die, echter nu met twee nieuwe Schwalbe Marathon Plus bandjes over mijn schouder, net als de heenreis.

Als alles volgens het boekje gaat, is het OV helemaal zo slecht nog niet.

image