Bèèèh!

Het vrije schaap

Op mijn dagelijkse fietsritje door de polder kom ik allerlei dieren tegen. Dagelijks vliegt er een havik met me mee, of zit hij me na te kijken als ik voorbij scheur. Elke dag is het weer een prachtig ritje heen en weer terug. Echt genieten.

Vanmorgen reed ik van de Groenedijk de St. Aagtendijk op, de uiterst westelijke kant van de gemeente Zaanstad. Bovenop de dijk werd ik gedag gezegd: “Bèèèh!”
Ik schoot in de lach en reed aan de andere kant van de dijk weer omlaag. Maar beneden drong het tot me door dat het schaap me niet zomaar gedag had gezegd. Bèèèh betekent “Help!” moet u weten.

Ik stopte en reed weer omhoog.
Het schaap was vroeg in de morgen tot de conclusie gekomen dat het gras groener en sappiger was aan de andere kant van het hek van houten palen met vierkante gaten van staaldraad. Ze had haar kop door een van de gaten gestoken en kon niet meer terug.
Ik stapte af en keek hoe ik het dier kon helpen. Ik keek of het staaldraad geen schrikdraad was. Dat was het niet, maar het was wel behoorlijk strak gespannen. Ik kon het niet open buigen.
“Bèèèh!” Zei het schaap en ze probeerde haar kop weer terug te trekken.
“Ho, rustig maar, domme doos.” Zei ik zachtjes.

Van een natuurfotograaf heb ik geleerd dat mijn fluoriserende gele fietsjas dieren afschrikt en als je dan ook nog eens hard gaat praten is het helemaal paniek. Dus praatte ik zachtjes, terwijl ik het schaap bij de kop pakte en die met enige dwang zo draaide dat een van de uitpuilende oogkassen ruimte kreeg. Daarna draaide ik de kop weer terug en kwam het dier los.
Ze rende weg van het hek. Toen ik naar mijn fiets liep riep ze: “Bèèèh!”
Dat betekent “Bedankt!” moet u weten.
“Niks te danken, hoor.” Zei ik. Ik maakte nog een fotootje van haar en reed daarna weer de dijk af.
Zo’n goede daad tussendoor geeft altijd een goed gevoel.